မဂၤလာပါ…

သံသရာမွာ မေတာ္ဖူးခဲ့သည္မရွိ ေတာ္စပ္ခဲ့ၾကဖူးသည့္ သံသရာေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္မ်ားကို ဤ ပိုစ့္ကို ေရးသား၍

ေက်းဇူးဆပ္ပါ၏…

 ဒီစိတ္ေၾကာင့္ ဒီကံ… ဒီ ကံေၾကာင့္ ဤအက်ိဳး… ဤသို႔ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ဓမၼကို

ေလ့လာရင္းျဖင့္ စိတ္ကို ကိေလသာကင္းစင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကပါစို႔လား…

ဆိုေတာ့ … စာကို မခ်ဲ႕ လိုရင္းကို တည့္တည့္ေျပာရလ်င္ပ…

ေန႔စဥ္မိမိသႏၲာန္မွာ ျဖစ္တဲ့စိတ္ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အကဲခတ္သံုးသပ္ၾကည့္မႈက အေရးႀကီးပါတယ္။ သူ႔အက်ိဳးက -

ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ အရွိတရားေတြကို သိတယ္၊ အမွန္တရားေတြကို ျမင္တယ္။

ဒီလို အရွိကို သိၿပီး အမွန္ကို ျမင္တာ… "ဉာဏ္ရဲ႕သတၱိ" ဆိုတာ တစ္အခ်က္ အေနနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ရပါမယ္။

ဒီလို ေရေျပာ ေျပာလိုက္ပါမယ္…

သတိပညာ မွန္သားေပၚမွာ စိတ္ရဲ႕အရိပ္အသြင္ထင္ပါတယ္လို႔….

ဒီလို ေစာင့္ၾကည့္သံုးသပ္ရင္းျဖင့္ တကယ္ရွိ ႏွင့္ အမွန္သဘာဝကို ျမင္တဲ့ဉာဏ္ျဖစ္လာတယ္။

မၿမဲေသာ နိယာမတရားနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ အစိုးမရတဲ့ တရားေတြကို ျမင္လာေတာ့ ဒီတရားေပၚမွာ

ၿငီးေငြ႕ၿပီးမုန္းလာတဲ့ဉာဏ္တက္လာတယ္။

မုန္းလာတဲ့ဉာဏ္ဒီဂရီတက္လာေတာ့ တပ္မက္တဲ့ကိေလသာဒီဂရီက ေလ်ာ့လာေရာ..သူတို႔က

ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်ပါတယ္။

 ဒီေတာ့ ဒီျဖစ္ပ်က္ဒုကၡကို မလိုခ်င္တဲ့ ဉာဏ္ျဖစ္လာပါေရာဗ်….

 ဒီလို ဉာဏ္ေတြက အဆင့္ဆင့္တက္လာေအာင္ ေက်းဇူးျပဳေပးေနတာက တကုတ္ကုတ္နဲ႔ မွန္မွန္လုပ္သြားတဲ့

ဝီရိယပဲဗ်။

ငယ္ငယ္က ေတာင္ေပၚက ဘုရားကို တက္တာကို အမွတ္ရမိတယ္…။ ေလွကားထစ္ေတြက အမ်ားႀကီး တက္ရတာ…

ေတာ္ေပၚေရာက္လို ဘုရားဖူးကို ရည္သန္ေသာ စိတ္နဲ႔ ဝီရိယ ကို မေလွ်ာ့ဘဲ တက္တာျဖင့္ ေရာက္တာေပါ့ဗ် ေနာ…

အခုလဲ အဲဒီ သေဘာကို ဒီအလုပ္မွာ ေႏွာ ရတာပဲဗ်။

ဒီလို… မိမိသႏၲာန္မွာ ထင္ရွားျပတဲ့တရားကို ေစာင့္ၾကည့္သံုးသပ္အကဲျဖတ္မႈက အဓိကပါဆိုတာကို

ေရးသားေဖာ္ထုတ္လိုရင္းပါပဲခင္ဗ်ား။

ေစာင့္ၾကည့္ေနတာက သတိပါပဲ၊ သံုးသပ္အကဲခတ္တာက ပညာ၊ ထပ္ခါထပ္ခါၾကည့္ေနတာက ဝီရိယပါ။

ဒီေနရာမွာ ဥပမာေလးတစ္ခုနဲ႔ အနည္းငယ္ေဆြးေႏြးတင္ျပလိုပါတယ္ခင္ဗ်ား...

ဂိတ္ေပါက္ဝ ကို ေစာင့္ေနတဲ့ သူနဲ႔ ပမာျပဳလိုပါတယ္..

ဂိတ္ေစာင့္တစ္ေယာက္ကို ဒီလိုတာဝန္ေပးလိုက္ပါ။

အက်ၤ ီအနက္- အသားျဖဴျဖဴ- လက္ဆြဲအိပ္အနက္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဝင္လာရင္ ငါ့ကို ဖုန္းေခၚေျပာပါလို႔

တာဝန္ေပးလိုက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ…

အဲဒီဂိတ္ေစာင့္သည္ သူ႔ရဲ႕ အာရံုကို တစ္ျခားကို မပ်ံ႕လြင့္ေစဘဲ ဂိတ္ေပါက္ဝသို႔ ဝင္လာသမွ်ေသာ သူတိုင္းကိုသာ

ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့၏တဲ့ေနာ…

ဒီေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အခိုက္မွာ - သူ႔ရဲ႕ အာရံုကို တစ္ျခားကို မပ်ံ႕လြင့္ေစဘဲ စိုက္တဲ့ေနရာမွာ တည္တံ့ေနတာသည္  

"သမာဓိ"၊ ဝင္လာသမွ်ေသာသူတိုင္းကိုသာ ဆက္ကာဆက္ကာၾကည့္ဖို႔အားစိုက္ေနတာ " ဝီရိယ"၊ အာရံုကို

စိုက္ေပးလိုက္… နားလည္ေအာင္ေျပာရင္… ေစာင့္ၾကည့္တာက "သတိ"။

ၿပီးေတာ့ ဝင္လာသမွ်ေသာသူကို သံုးသပ္ၾကည့္မယ္လို႔ ၾကံစည္မႈႏွင့္ အကဲခတ္မႈပါ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အခိုက္ကေလးမွာ

တစ္ၿပိဳင္နက္ျဖစ္ေနတယ္...

ဒီေတာ့ …. ဝင္လာသမွ်ေသာသူကို သံုးသပ္ၾကည့္မယ္လို႔ ၾကံစည္မႈက " သကၤပၸ " ၊ အကဲခတ္သံုးသပ္တာက " ပညာ "။

ဒါသည္ ဂိတ္ေစာင့္တစ္ေယာက္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာျဖစ္ေနတဲ့ ေလာကီမဂၢင္ ငါးပါးပါပဲ။

အဲဒီ ဂိတ္ေစာင့္တစ္ေယာက္လို မိမိတို႔သည္လည္းပဲ…

အတြင္းအာယတန ဒြါရတံခါးေပါက္(၆)ေပါက္တိုင္းမွာ ဆိုင္ရာအာရံုတိုက္၍ ျဖစ္ျဖစ္ ေပၚလာတဲ့တရားေတြ

ပ်က္ပ်က္သြားတာကိုသာ ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္သံုးသပ္မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္သူ၏ သႏၲာန္မွာျဖစ္ေနတဲ့

ေလာကီမဂၢင္ ငါးပါးက ထိုသူ၏ အပယ္တံခါးကို လွမ္းပိတ္သြားမွာပဲဗ်။ ဒါအဓိက ပါပဲ။

အဲဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ -

ဒီလို မေစာင့္ၾကည့္ မသံုးသပ္တဲ့အခ်ိန္မွာက်ေတာ့ျဖင့္ ဒိ႒ိက “ငါ့စိတ္" ဆိုၿပီး ဝင္ေရာက္ခ်ယ္လွယ္တယ္၊ မာနက

“ငါ့ဟာ” ဆိုၿပီး ဝင္ေရာက္ ခ်ယ္လွယ္တယ္၊ တဏွာက “ငါ့ဥစၥာ” ဆုိၿပီး ဝင္ေရာက္ခ်ယ္လွယ္တယ္။ ဒီေတာ့

ဒီသံသရာနယ္ခ်ဲ႕တရား သံုးပါးက  ဝင္ေရာက္ခ်ယ္လွယ္မွေတာ့ျဖင့္ တစ္ေက်ာ့အပယ္ သံသရာေထာင္ဝယ္

ဒုကၡပင္လယ္ ေဝသည္ပဲေပါ့ဗ်ာ။

ျဖစ္ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကို ဒီအတိုင္း ပစ္စလက္ခတ္ လႊတ္ထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ -

သံသရာဒုကၡေထာင္ကို ထပ္ေရာက္ရာ၊ ေရာက္ေၾကာင္းကို ကိုယ္ကအားရပါးရ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳ

ေထာက္ပံ့ေပးေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္ ဆိုတာ... စကားအလုိက္ ေျပာတာမဟုတ္ ျဖစ္စဥ္ကိုက္ ဆိုတာ ဉာဏ္သြင္းၿပီး

ေလးေလးနက္နက္ ေတြးတတ္ဖို႔ လိုတယ္ဗ်။

သံသရာဒုကၡေထာင္ဆိုတာက အပယ္ေထာင္မွာ ခံရတာ မ်ားသည္ပ။ ျပဳလုပ္ေနၾကတာကို အခ်ိဳးက်တြက္ရင္

ေလာဘ၊ေဒါသ၊အမႈ ကိစၥေတြသာ မ်ားတာကိုး။

ဒီအေရးကေတာ့ျဖင့္ မေတာ္ပါဘူး။

ဒီအေရးက မေတာ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒါကို အေလးဂရုစိုက္ရပါလိမ့္မယ္ဗ်။ ဤသို႔ သာသနာတြင္းကာလမွာ ေရွ႕ကျပဳခဲ့

ေကာင္းမႈ အက်ိဳးေပးတစ္လွည့္နဲ႔ ႀကံခိုက္ မိုက္လိုက္အံုးမယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ဆင္ေျခေပလို႔ကေတာ့ျဖင့္ လံုးဝ

မေတာ္ပါဘူး။ သာသနာတြင္းတရားအလုပ္ ဝိပႆနာအားထုတ္မႈကို လုပ္ၾကဖို႔သာ မိမိတို႔အတြက္ နံပါတ္တစ္

အဓိကအေရးဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏိုင္ေသေရြ႕ေတာ့ျဖင့္..

ငယ္ငယ္တံုးက ၾကားဖူးတဲ့ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္...

ဒီကေလး ေတာ္ေတာ္ အေရထူတာပဲ တဲ့...

ဘာကို ဆိုတံုးဆိုေတာ့... ဘယ္ေလာက္ရိုက္ၿပီး ဆံုးမလည္း ရိုက္တံုးခဏ အာၿပဲမတတ္ငိုတယ္...ေနာင္မျပဳေတာ့ပါဘူး

လို႔ ဆိုတယ္... ၿပီးေတာ့ ဒီအျပစ္ကိုပဲ ထပ္လုပ္ျပန္တယ္... ဒီေတာ့ ဒီကေလး ေတာ္ေတာ္ အေရထူတာပဲ တဲ့...

အခုလည္း ကိေလသာအေရ ေတာ္ေတာ္ထူတယ္လို႔ပဲသာ ဆိုဖို႔ရွိတယ္ဗ်...

ဟုတ္ပါၿပီ.... ဒါကေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေခၚတတ္တဲ့ အေတြးဝင္သြားေအာင္လုိ႔သာ ေျပာရျခင္းပါ...

ဒီလို သာသနာတြင္းအလုပ္ ဝိပႆနာအားထုတ္မႈကို လုပ္ၾကရင္ျဖင့္ --- လုပ္ရင္းေအးခ်မ္းမႈေတြလက္ငင္းရတာကို

ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ခံစားရၾကပါလိမ့္မယ္။

ဒုကၡကို ဉာဏ္နဲ႔ ေတြ႕မွ ဒုကၡ၏ ကင္းရာကို ဉာဏ္နဲ႔ ေတြ႕ႏိုင္တာဗ်။

ေရွ႕သံသရာက  တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဒီလို ဝိပႆနာအလုပ္ကို  လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းမႈ ဝတ္တရား

ပ်က္ျပားခဲ့ၾကတယ္။ လိုက္နာမႈ အားနည္းခဲ့ၾကတယ္.. ဒါေၾကာင့္မို႔

သူေတာ္ေကာင္းစာရင္းမွာ  မွတ္တမ္းမဝင္ဘဲ ... လူမိုက္စာရင္းဝင္အျဖစ္နဲ႔သာ ....အေရထူတဲ့ကေလးလို႔

အေျပာခံေနရျခင္းသာပ... ဒီအေျခအေနက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ၾကဖို႔ သတိကေလး တစို႔စို႔ ထြက္ေပၚလာေအာင္

ဒီပိုစ့္ျဖင့္ ေရးသားေက်းဇူးျပဳတာပါ။

နိဂံုးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ အဆံုးသတ္ရလ်င္...

ေထာင္ကိုေတာင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ စုစုရံုးရံုးနဲ႔သြားေနၾကတဲ့အခါမွာ -

ေထာင္ကလြတ္ရာကိုလည္း တို႔ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား အတူတူ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က သတိေပးလို႔ လက္တြဲေခၚယူ

ေဖးမကူမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဝိပႆနာ ေလယဥ္ကို စီးၿပီးေတာ့ နိဗၺာန္ျပည္ကို အေရာက္ ပ်ံ႕သန္းႏိုင္ၾကမွာပါဗ်။

ဝိပႆနာေလယဥ္မွာ စီးပါၾကသူေတြဟာဆိုရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ငဲ့ညွာတတ္ၾကတယ္ဗ်။ ထိုင္ခံုလည္း

မလုၾကဘူး။ စားခြက္လည္း မလုၾကဘူးဗ်။

တစ္ေယာက္ေပၚ တစ္ေယာက္ ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္ၾကၿပီမို႔ တယ္ကို ဟန္က်ၾကပါတယ္၊ ၿငိမ္းေအးၾကပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္… ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သာသနာတြင္းဝယ္ …. အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြေတြ… ဝိပႆနာေလယဥ္ေပၚမွာ

စီးႏွင္းလိုက္ပါၾကဖို႔… အေလးအနက္ထားၿပီး သံသရာေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္မ်ားကို ခ်စ္ခင္ရိုေသေသာစိတ္ကို အရင္းခံ၍

အေလးအနက္ထား မွားၾကားစာေရး၍ မွ်ေဝပါသည္ခင္ဗ်ား။